I write fiction about exile, survival, and the small, stubborn forms hope takes when everything else has been taken away. Working in Persian and English, between two languages and two homes.
Saeed Hosseinzadeh is a writer living in the Netherlands. He writes literary fiction centered on human resilience, relationships, and the quiet moments that shape our lives. His work is influenced by experiences across cultures and an enduring interest in how people rebuild themselves after adversity.
He is currently seeking publication for his debut novel, A Survivor.
Literary fiction · Debut novel
A debut literary novel about survival, memory, and what remains of a person after the worst has already happened. Told through interwoven lives that move across decades and borders, it asks how we carry the weight of the past — and what, quietly, makes it bearable.
Read an excerpt → Enquire about rights →A debut novel — seeking representation
Chapter 1: Adnan
November 2018 · Cologne, Germany
A cold fog hung over the autumn street. No birds, no cars, no voices. Fallen leaves blanketed the street in yellow, red, orange, and brown. Even the patio lay buried beneath a crumbling patchwork of color.
Outside, the rustling leaves and the low whistle of wind in the trees slipped through the open windows. Rain from the night before had splashed against the glass, leaving streaks and ripple marks along the smudged panes.
A gust of wind rattled them again. In the bedroom, a rustle of blankets. Adnan moved. He pulled the blanket higher. “Damn it.” He clenched his teeth and curled tighter.
The wind outside slammed one of the windows shut with a loud bang.
He blinked hard, kicked off the blanket, and sat on the edge of the bed. “God…”
On his way to the desk, he stepped on a pen and stumbled, one arm shooting out to catch the wall.
He rubbed his eyes and looked around. Leftover food sat on the table, a half-filled cup of coffee on the shelf, sticky notes covering every surface. Colorful pens and highlighters lay on the work desk, mingling with a laptop and a haphazard stack of books.
He leaned toward the laptop, eyes locked on the screen. “Yes... I’ll get rid of it. Once and for all.” He opened the file and hovered over the delete button.
Are you sure you want to delete this item?
He clicked “No,” pushed the chair back, and stood. He grabbed the table, fingers digging into the edge as the room tilted. He reached for a cigarette and placed it between his lips—but didn’t light it.
The wind rose. Branches bowed. Leaves scattered.
He stared at the empty road—no figures, no sound but the scrape of debris. He blinked fast, eyes stinging.
A sharp gust struck the windows. He winced. Then it came—
Istanbul Airport. The man crossing the hall. The blast. Shattered glass. Blood. The scream that never left his throat.
He shut his eyes and took off his glasses, pressing his fingers to the bridge of his nose. He grabbed the pages beside him and tore them into pieces. He struggled to breathe. The ceiling felt lower. The corners of the room blurred.
Then the phone rang. He jolted at the ring. His chest tightened.
He dropped to the floor, his back against the wall, heart pounding. It rang again.
He pressed a hand to the wall and pushed himself up. Each step dragged more than the one before.
“Hi, Adnan. Just checking—how did it all go?”
The line crackled.
He swallowed. “I got rejected again.”
“Seriously? Did they give you any reason?”
“They didn’t even bother to leave a comment.”
A beat of silence.
“To be honest... I expected that.”
“What?”
“Mate, I told you—that kind of writing doesn’t connect with people anymore. Maybe it’s time to reconsider?”
Adnan gripped the phone tighter, then ended the call without a word.
He lit the cigarette and took a deep drag. The phone rang again. He didn’t answer. Jimmy’s words lingered, coiling tight in his head.
Shredded paper lay across the wooden floor like a thin dusting of snow. He picked the pieces up one by one. His eyes drifted to a photo frame on the wall. He stood, walked over, and ran his fingers along the image. Her long hair framed a smile frozen behind the glass, unaged since that day. His breath slowed. The ache sharpened behind his eyes.
He closed his eyes.
The airport. The escalator. The man. The reception hall. Afrah.
A pulse throbbed at his temples. A scream rose, then caught behind his tongue.
He lifted the frame and pressed his lips to the glass.
Then he walked back into the next room and redialed Jimmy’s number.
The line went straight to voicemail. He waited, tried again.
This time, Jimmy picked up.
“Sorry, my friend. I got overwhelmed. I lost it.”
“No worries, mate. I didn’t mean what I said either.”
He dragged a hand across his brow. “I tried calling, but you were busy.”
Jimmy chuckled. “You’re a strange one. Why don’t you get a mobile phone again? We’re living in a bloody tech era, right?”
“You’ve asked me that hundreds of times. The answer hasn’t changed.”
“You need to get out more. Maybe try dating.”
“Would that bring me inner peace?”
“My goodness. You make this bloody life harder than it already is.”
Adnan leaned forward, eyes narrowed. “You gave up?”
“Just a bit of banter, mate.” He paused. “Seriously though—say you do get your book published. What do you want from it?”
He ran a hand through his hair. “To help people. That’s all.”
“Maybe help yourself first.”
He tapped his fingers on the table. “I want this book to carry something real—something that might help others.”
“How so?”
“You know what I’ve been through. Hate. Ignorance. This isn’t about me.”
“You think a book can change this bloody, dark world?”
His shoulders slumped. He rested his hand on his thigh and stared down. “I don’t know. But I’ll try as long as I’m alive.”
—
This is an excerpt from A Survivor, a debut literary novel currently seeking representation. For the full manuscript or rights enquiries, please get in touch.
A circle of friends far from home gather through a season of war and waiting — holding to one another as each message, and each silence, reshapes what home means. Eleven parts, in English and Persian.
A woman watches the snow fall as a buried past reaches back into the safe life she built — and the impossible choice it forces. In English and Persian.
For rights enquiries, festival and reading invitations, or just to say hello — I'd be glad to hear from you. Agents and publishers especially welcome.
Write to me →زمستانِ پنهان
The weather outside was freezing.
Snow came down in thick sheets, piling up against the road until the world beyond the window was nothing more than a white blur. She could barely see ten yards ahead. She pressed her fingertips against the cold glass. Beyond the white curtain, the quiet street lay still, buried under a blanket of untouched snow. No cars passing, no voices, no movement. Only the soft hiss of falling flakes filled the world. Nights like this once comforted her; tonight they felt like a wall closing in.
She stood there, watching the snowfall gather on the glass, the sky heavy and swollen with clouds that refused to rest. Her hands wrapped around a warm cup of tea. Steam rose and brushed her face as she brought it closer. Old memories stirred—ones she had tried for years to forget. She remembered a night long ago: the shouting, the slap across her face, the way she ran from that house. She had promised herself, back then, that she would never let anyone control her life again. Leaving him had felt like waking from a nightmare. And when she met Matt—steady, gentle, patient—she believed the past had finally loosened its grip. But now, standing there with her phone shaking in her hand, she felt that old fear crawling back under her skin.
Her forehead grew damp with sweat. She set the cup down and reached for her phone.
A message glowed on the screen:
Her chest tightened. She massaged her forehead slowly, her fingers cold and shaking. A part of her wished she could run back into the past and undo the single mistake that chained her to this man.
Then she heard footsteps behind her.
“Mom, are you sick?”
She turned. “No, darling… it’s okay.”
Her child came closer. “But I see that you’re sweating.”
“Mom, who are you talking to?”
“No one. Just an old friend.”
“Which auntie is it?”
“Don’t you want to watch TV for a bit? Maybe read your book?”
Her phone rang.
“Oh, it’s Daddy!” the kid screamed. “I want to talk to him, please!”
She put it on speaker. “Matt, Jenny wants to talk to you.”
“Jenny, my dear,” Matt’s voice came warm through the speaker, “I’ll be arriving soon.”
She frowned. “You should have arrived by now, I thought?”
“Sorry, baby. I’ll be a bit late. We’re stuck in traffic—heavy snowfall, and there was an accident on the road.”
She ended the call. While her child played with the phone, it rang again. This time, no name appeared.
“Mom, is it Daddy again?”
“No, darling. Give it to me.”
“Okay. Here.”
Her hands trembled as she stepped back toward the window and answered.
A hoarse voice filled her ear. “Did you send it?”
“For God’s sake, get out of my life.”
“Do you not understand I have nothing to lose?”
“I need time…”
He cut her off. “If the money isn’t in my account by tomorrow morning, I’ll ruin your life. Understand?”
“You’re evil.” A tear slid down her cheek.
“A good kind of evil, right? Giving you one last chance to save your precious life?”
She hung up and whispered, “Damn you…”
For a moment she stood still, unable to tell whether she was trembling from the cold or from the truth she had hidden for so long.
She moved to the wardrobe on the other side of the room, took out her coat and shawl, and approached the door.
“Where are you going, Mom?”
“I’ll be here, darling. Just taking some fresh air, okay?”
As she opened the door, a blast of cold swept in, carrying the smell of frozen earth and chimney smoke from distant houses. For a moment she hesitated, looking back at her child—small, trusting, unaware of the world she once escaped. The ache in her chest tightened. She wondered how many more lies she could build before everything collapsed.
She stepped outside. The cold slapped her skin instantly. She pulled a cigarette from her pocket, placed it between her lips, and inhaled deeply. The smoke warmed her chest for a second before dissolving into the freezing air. Every drag carried a memory—her old home, her old life, the man she had escaped, the fear she thought she had defeated.
Her phone rang again.
“Baby, everything seems clear now. I’ll be there soon,” Matt said.
“See you,” she whispered.
She dropped the cigarette, crushed the butt under her shoe, and let out a long breath.
She hesitated, knowing that once she spoke those words, there would be no turning back—not for him, not for her.
She dialed him again.
“I love you so much, Matt. I’ve always loved you. You know that, right?”
“Of course. What are you talking about?” he asked, confusion tightening his tone.
“No matter what happens… I’ve always loved you.”
She ended the call abruptly.
Her voice lingered in the air like smoke, and for a second she wondered whether she had just ruined the very thing she wanted to protect.
She hurried back inside.
“Mommy, when will Dad arrive?”
“He’ll arrive soon. I have to go somewhere, darling. When your dad arrives, give this to him, okay?” She handed her child a small sealed note.
“Okay.”
She typed a final message:
A reply appeared almost instantly:
When Matt arrived home, Jenny ran toward him.
“Dad, this is what Mom gave me.”
“Where is she, Jenny?”
“She left the house a bit earlier.”
Matt rushed outside, saw only falling snow, then stepped back in. He sat down, tore open the sealed note, and began to read.
My dearest Matt,
Twelve years ago, I fell in love with you. Today, I love you and our daughter, Jenny, with every beat of my heart.
Fifteen years ago, because of family pressures, I was forced into an engagement with someone who struggled with addiction. I always wanted to tell you, but I feared it would ruin what we built. You once told me, “No matter what your past is, I love who you are now.” I held on to those words.
But my past didn’t stay where it belonged. He found me again. I never cheated on you. Please believe that.
Whatever happens next, remember: I have always loved you.
With all my love,
هوای بیرون آنقدر سرد شده بود که هیچکس جرأت بیرون رفتن از خانه را نداشت. برف با شدت میبارید و جادهٔ مقابل خانه را چنان پوشانده بود که جهان آنسوی پنجره چیزی جز لایهای سفید و محو به نظر نمیرسید. نیلوفر بهسختی میتوانست ده متر جلوتر را ببیند. نوک انگشتانش را روی شیشهٔ سرد پنجره گذاشت. آنسوی شیشه، خیابان آرام و خاموش، زیر لایهای دستنخورده از برف دفن شده بود. نه ماشینی میگذشت، نه عابری، نه صدایی بود و نه حرکتی. فقط خشخش آرامِ فرود آمدن دانههای برف در هوا پخش میشد. چنین شبهایی زمانی برایش مایهٔ آرامش بودند؛ امشب اما حس میکرد دیواری است که دارد بهسمتش میآید.
نیلوفر همانجا ایستاده بود و بارش برف را تماشا میکرد. آسمان سنگین بود؛ پر از ابرهایی متورم که انگار قصد آرام گرفتن نداشتند. دستانش دور یک فنجان چای گرم حلقه شده بود. بخار از فنجان بالا میآمد و وقتی آن را نزدیک صورتش میبرد، گونههایش را لمس میکرد. خاطرات قدیمی در ذهنش شناور شدند—خاطراتی که سالها تلاش کرده بود فراموششان کند. شبی از گذشته به یادش آمد؛ فریادهایی که انگار هنوز در گوشش میپیچیدند، سیلیای که گرمایش هنوز روی گونههایش مانده بود، و لحظهای که از آن خانه فرار کرد. همان شب به خودش قول داده بود دیگر هرگز اجازه ندهد کسی زندگیاش را کنترل کند. ترک کردن آن مرد شبیه بیدار شدن از یک کابوس بود. و وقتی با اردلان آشنا شد—آرام، قابلاعتماد، صبور—باور کرده بود گذشته بالاخره رهایش کرده است. اما حالا، ایستاده کنار پنجره با گوشیای که در دستش میلرزید، دوباره همان ترس قدیمی را حس میکرد که زیر پوستش میخزید.
پیشانیاش از عرق خیس شد. فنجان را روی میز گذاشت و گوشی را برداشت.
پیامی روی صفحه ظاهر شد:
قفسهٔ سینهاش منقبض شد. آرام پیشانیاش را ماساژ داد؛ سردی و لرزش انگشتانش را حس میکرد. بخشی از وجودش آرزو میکرد میتوانست به گذشته برگردد و همان یک اشتباهی را که او را به این مرد وصل کرده بود، از زندگیاش پاک کند.
صدای قدمهای دخترش از پشت سر آمد.
«مامان، مریض شدی؟»
سرش را برگرداند. «نه عزیزم… خوبم.»
بچه جلوتر آمد. «ولی پیشونیت خیس شده.»
بعد، با تردید پرسید: «مامان، با کی حرف میزنی؟»
«هیچکس عزیزم. یه دوست قدیمیه.»
«کدوم خاله؟»
«تو نمیخوای یهکم تلویزیون ببینی؟ یا کتابت رو بخونی؟»
گوشی نیلوفر زنگ خورد. نام اردلان روی صفحه ظاهر شد.
«باباست!» نغمه با هیجان گفت. «میخوام باهاش حرف بزنم!»
نیلوفر گوشی را روی بلندگو گذاشت. «اردلان، نغمه میخواد باهات حرف بزنه.»
صدای اردلان در اتاق پیچید: «نغمه جونم، خوبی بابا؟ عزیزم، زودی میرسم پیشت.»
نیلوفر ابروهایش در هم رفت. «فکر میکردم الان باید رسیده باشی.»
«ببخش گلم. دیر میشه. توی ترافیک گیر کردیم—برف شدیده، تصادف هم شده.»
تماس که قطع شد، نغمه مشغول بازی با گوشی شد. چند لحظه نگذشته بود که تلفن دوباره زنگ خورد. اینبار نامی روی صفحه نبود.
«مامان، باز باباست؟»
«نه عزیزم. بده به من.»
«باشه.» نغمه گوشی را به سمتش گرفت. «بیا، بگیرش.»
دستهای نیلوفر میلرزید. دوباره به سمت پنجره رفت و تماس را پاسخ داد. صدایی گرفته و خشن در گوشش پیچید.
«فرستادی؟»
«تو رو خدا ولم کن. تو چی از زندگی من میخوای؟»
«نمیفهمی من چیزی برا از دست دادن ندارم؟»
«وقت میخوام…»
حرفش را قطع کرد: «اگه تا فردا صبح پول تو حسابم نباشه، زندگیت رو نابود میکنم. جوری به گند میکشم که نتونی جمعش کنی. فهمیدی؟»
«کثافت.» اشکی از گوشهٔ چشمش سرازیر شد.
صدای مرد آرامتر شد: «از نوع خوبش آره؟ دارم بهت فرصت میدم که زندگی قشنگت رو نجات بدی.»
نیلوفر تماس را قطع کرد و زیر لب گفت: «لعنتی…»
چند لحظه همانطور ایستاده بود، خیره به پنجره. نمیدانست لرزش بدنش از سرماست یا از حقیقتی که سالها پنهان کرده بود.
به سمت کمد آنطرف اتاق رفت، پالتو و شالش را برداشت و به طرف در رفت.
نغمه جلو دوید و دستش را گرفت. «مامان، کجا میری؟»
نیلوفر خم شد، صورتش را نزدیک صورت دخترش آورد. «جایی دور نمیرم. میرم یهکم هوای تازه بخورم، زود برمیگردم، باشه؟»
نیلوفر وقتی در را باز کرد، موجی از سرما به صورتش خورد؛ بوی برف و دود شومینههای خانههای اطراف در هم آمیخته بود و به مشامش رسید. لحظهای مکث کرد، در را نیمهباز نگه داشت و نگاهش برگشت به نغمه؛ به صورت کوچک و معصومش خیره ماند. با خودش فکر کرد چقدر بیخبر است از دنیایی که او روزی از آن گریخته بود. درد در سینهاش فشرده شد. نمیدانست تا چه زمانی میتواند روی دروغها، دروغهای تازه بسازد، پیش از آنکه همهچیز فرو بریزد.
تصمیمش را گرفت و از خانه بیرون زد. سرما روی گونههایش نشست. سیگاری از جیبش درآورد، بین لبهایش گذاشت و نفس عمیقی کشید؛ انگار میخواست همهاش را در یک دم فرو ببرد. دود برای لحظهای سینهاش را گرم کرد، اما خیلی زود هوای یخزده بیرون بر آن غلبه کرد. هر پک سیگار، خاطرهای را با خودش میآورد—خانهٔ قدیمی، زندگی قدیمی، مردی که از او گریخته بود، و ترسی که خیال میکرد پشت سر گذاشته است.
گوشیاش دوباره زنگ خورد.
صدای اردلان آرام و مطمئن بود. «عزیزم، همهچیز اوکی شده. چند دقیقه دیگه پیشتونم.»
نیلوفر بغضش را فرو داد. «میبینمت.»
سیگار را روی زمین انداخت، تهسیگار را زیر کفشش خاموش کرد و نفس بلندی بیرون داد. افکارش آشفته و درهم بودند. لحظهای مکث کرد؛ میدانست اگر حالا حرفش را بزند، شاید دیگر راه برگشتی نباشد—نه برای او، نه برای اردلان.
دوباره شمارهاش را گرفت.
«اردلان…» صدایش لرزید. «تو میدونی من چقدر دوستت دارم.»
چشمانش خیس شد. مکثی کوتاه کرد، نفس عمیقی کشید و ادامه داد: «همیشه دوستت داشتم. اینو که میدونی، نه؟»
اردلان با تعجب گفت: «معلومه نیلوفر. این چه حرفیه؟ امروز چت شده؟»
اما نیلوفر گوش نمیداد. «هر اتفاقی هم بیفته…» اشکش را با پشت دست پاک کرد. «من همیشه دوستت داشتم.» و تماس را ناگهانی قطع کرد.
صدا و بخاری که از دهانش بیرون آمده بود، لحظهای در هوا ماند. با خودش فکر کرد شاید همان چیزی را نابود کرده که تمام این سالها سعی کرده بود حفظش کند.
با عجله به داخل خانه برگشت.
نغمه به سمتش دوید. «مامان، بابا کی میاد؟»
«چند دقیقه دیگه میرسه.» شانههای نغمه را گرفت و جدیتر گفت: «عزیزم، من باید یهجایی برم. وقتی بابات رسید، اینو بهش بده، باشه؟»
پاکت نامهٔ کوچکی را که با دقت چسب زده شده بود، به دستش داد.
نغمه با دهانی نیمهباز سر تکان داد. «باشه.»
نیلوفر گوشیاش را برداشت و پیامی نوشت:
تقریباً بلافاصله پاسخ آمد:
وقتی اردلان به خانه رسید، نغمه بیمقدمه به سمتش دوید.
«بابا، مامان رفت بیرون، ولی اینو داد به من.»
اردلان نغمه را در آغوش گرفت و آرام در گوشش گفت: «میدونی مامانت کجا رفت، خوشگل من؟»
نغمه شانه بالا انداخت. «نمیدونم. گفت میره، ولی نگفت کجا.»
اردلان با عجله به سمت در رفت. بیرون را نگاه کرد، اما جز برفِ در حال باریدن چیزی ندید. به داخل برگشت، پاکت را باز کرد و شروع به خواندن کرد.
جانِ من، اردلانِ عزیزم،
دوازده سال پیش، در یک غروب پاییزی، عاشقت شدم؛ طوری که دیگر از خدا چیزی نخواستم. تو برای من همهچیز بودی—تمام آرزوهای رسیده و نرسیدهام.
امروز، تو و نغمه، که ثمرهٔ همان عشق هستید، را با تمام وجودم، با تکتک ضربانهای قلبم دوست دارم.
پانزده سال پیش، بهخاطر فشارهای خانوادگی، مجبور شدم وارد رابطهای شوم با کسی که درگیر اعتیاد بود. همیشه میخواستم این را به تو بگویم، اما میترسیدم همهچیزی را که با هم ساخته بودیم خراب کند. یادت هست یکبار به من گفتی: «فرقی نمیکنه گذشتهت چی بوده، من تو رو همونجوری که هستی دوست دارم.» آن جمله برای من پناه شد.
اما گذشته دستبردار نبود. دوباره پیدایم کرد.
اردلان، من هرگز به تو خیانت نکردم. لطفاً این را باور کن.
هرچه پیش بیاید، یادت باشد: من با تمام وجودم، با تمام سلولهایم، همیشه دوستت داشتم.
با تمام عشق،
نیلوفر
روزنهٔ تنفس
The room was half-dark, lit only by the moonlight streaming through the window. A salt crystal sitting on one of the bookshelves in the corner of the room shimmered in the pale light like a small moon. Beside it stood a small globe.
He slowly walked toward the corner of the room and lifted the globe from the shelf. It had been a long time since he had touched it, and a thin layer of dust had settled across much of the globe.
He spun it gently, and his gaze stopped over the Middle East.
Hearing footsteps behind him, he turned around. Arezou stood by the doorway, her right hand resting against the edge of the wall.
“Faramarz… are you okay?”
“Okay? I’m far from okay, Arezou. I don’t even know what’s right anymore and what isn’t.”
“The others are here. Don’t you want to join us?”
Faramarz felt the heaviness in the lines of his forehead. A cold sweat had formed on his skin. Still holding the globe, he slowly walked toward the door and took Arezou’s hand.
With the tip of his finger, he brushed the dust away from the map of Iran and looked at her.
“Do you see? It feels like the farther you go, the stronger the longing to see your beloved becomes…”
His throat tightened. He swallowed and continued.
“Do you remember before you came here? Even a simple cold you had would feel like a serious illness to me… Homeland is like a beloved. When you see it burning, it takes the breath out of you.”
“My dear Faramarz.”
Gently, Arezou smoothed the wrinkles on his forehead with her fingers and held him in an embrace.
“Why don’t you splash some water on your face and come join the others? Ardalan and Samaneh are here, and so are Shaghayegh and Reza. Mahshid is on her way too—she should arrive within the hour.”
“Alright. You go ahead. I’ll be there in five minutes.”
To be continued…
The small flames rising from the fire in the middle of the yard added a quiet warmth to the night. Their orange glow danced across the faces. Faramarz was adjusting the logs with one hand, arranging the piece of wood placed in the fire, while scrolling through his phone with the other.
Ardalan approached him from the other side of the yard, a bottle of beer in his hand. Running his fingers through his hair, he said:
“Any news?”
Faramarz pressed his lips together.
“No… same as before. Just getting worse. Not knowing what’s going to happen… that’s what really gets to you.”
Ardalan smirked.
“It’s obvious what’s going to happen. Everything’s moving in the direction people wanted. What are you worried about?”
Faramarz let the piece of wood drop from his hand and turned to him.
“You're serious, Ardalan? Do you really think this is what we wanted?”
Mahshid, standing nearby with a plate of olives, cheese, strawberries, and some nuts, spoke before Faramarz could continue:
“I don’t know… but maybe if everything gets rebuilt from scratch, it’ll be better. At least then we’ll know what we actually want.”
Samaneh placed her drink on the table and turned sharply to her.
“How can you say that, Mahshid? People are there… under bombardment. How can you talk like this so easily?”
Mahshid brushed her hair aside.
“I’ve talked to a few people in Iran… many of them weren’t even unhappy. Some of them sounded hopeful.”
Samaneh’s voice rose slightly.
“They hit the IVF center… people who were hoping to have children. A school in Minab… did you not hear about any of this?”
Mahshid took a deep breath.
“How do we even know all of that is real? Maybe it’s not exactly what they’re showing…”
Samaneh, her face flushed, replied:
“Do you read anything outside the sources you already agree with, Mahshid?”
Arezou, who had been talking to Reza, turned her head:
“Mahshid… how many people are we even talking about? The ones you spoke to?”
Reza, who had been quiet until then, suddenly stared at his phone.
“Hold on…”
He refreshed the screen a few times, then tried again. His brows tightened.
“No…”
No one said anything.
More quietly, Reza added:
“It’s gone…”
A brief silence fell between them. The faint crackling of the fire suddenly sounded louder.
Reza exhaled slowly.
“Until now, at least we could get something through the internal network… now even that’s gone.”
Faramarz stared into the fire. The flames flickered softly.
He felt something inside him empty out—as if the thin thread that still connected him to there had suddenly snapped.
No one spoke.
Suddenly, the sound of Arezou’s phone ringing cut through the silence.
She hesitated for a moment, then answered.
“Hello…”
She listened.
“Really?”
A short pause.
A faint smile appeared on her lips.
She lowered the phone slightly and looked at the others.
“Marjan… she’s coming.”
The silence hadn’t fully broken.
Arezou continued, more softly:
“She was supposed to leave tonight… but she changed her flight. She wants to be here for Chaharshanbe Suri.”
The flames rose a little higher.
Faramarz was still staring into the fire.
For a brief moment, it felt easier to breathe.
To be continued…
Faramarz poured a little water over the half-burned coals. A faint hiss rose as the steam lifted, and the smoke softened.
At the sound of the door, he turned.
Ardalan said, “Aren’t you coming in? Leave it… it’ll die out on its own.”
Faramarz watched the fire for a few more seconds, then came out of his thoughts and followed him inside, closing the door to the yard.
Inside felt warmer, but the silence had followed them in.
Reza, still holding his phone, suddenly said:
“Wait…”
He stared at the screen for a few seconds.
“They’re saying the power plants might be targeted…”
A brief silence settled.
Mahshid said,
“Well… they’re infrastructure after all. Maybe they have to. It can be rebuilt better afterward.”
Samaneh turned to her immediately.
“What are you saying, Mahshid? The power goes out… then the water… where exactly are people supposed to go back to?”
She paused, searching for words.
“We were still fighting for the most basic rights…”
Mahshid shrugged.
“There’s always a hard phase… but after that—”
Samaneh cut her off.
“After what? Things don’t just get fixed with ‘after.’”
Reza added more quietly,
“It won’t be that extreme… it’ll be hard, but not everything collapses… unless they hit everything at once…”
Arezou said softly,
“We’re lost… we still don’t even understand what’s happening.”
Ardalan said nothing. He went to the window, lit a cigarette, and held it slightly outside so the smoke wouldn’t come in.
The silence returned.
Marjan sat on the couch, her elbows resting on her knees, her hands clasped together. Her gaze was fixed somewhere beyond the room.
A few moments passed.
Then, without looking at anyone, she said quietly:
“There’s a line… it keeps coming back to me these days…”
She paused.
“Life has wings, as vast as death…”
No one spoke.
Samaneh said softly,
“Sohrab…”
Marjan gave a slight nod.
“Yes… but…”
Her words trailed off.
A few seconds passed.
Marjan took a deep breath and continued, more quietly:
“There’s something else too…”
Her eyes dropped for a moment.
“After great pain, a formal feeling comes—”
A heavy silence filled the room.
Marjan gave a faint smile, but her voice trembled:
“It’s like you reach a point where… it doesn’t hurt anymore, and it doesn’t heal either… it just… is.”
A tear slid quietly down her cheek.
Arezou stepped forward and embraced her.
Faramarz tapped his fingers lightly against his leg, then cleared his throat and looked at Marjan.
For a moment, he felt that what he had been unable to say was now sitting right in front of him.
A few seconds passed.
Faramarz said quietly:
“It’s strange…”
His gaze drifted from Marjan to the window, where Ardalan was standing.
“A few hours ago, I was looking at a globe…”
He paused.
“I don’t know why… but when you look from a distance… everything seems different.”
No one spoke.
Only the sound of breathing and silence filled the room.
To be continued…
References: Sohrab Sepehri, Emily Dickinson
The sound of Mahshid’s phone broke the silence.
She answered in Swedish—quiet, brief. She nodded a few times.
When the call ended, she picked up her bag and stood.
“Sorry, everyone… I have to go. Lucas doesn’t have his key.”
Arezou stood as well.
“Do you want him to come here? Faramarz can pick him up.”
Mahshid gave a faint smile.
“No, it’s okay… no need.”
She hesitated for a moment, as if she wanted to say something, but didn’t.
“I should go.”
The door closed.
Silence settled back into the room.
A few seconds passed.
Faramarz said quietly,
“My brother… he was online.”
Reza looked up.
“Seriously? How?”
Faramarz shrugged.
“I don’t know… just for a moment.”
He looked at his phone.
“He sent a message.”
He paused, then began to read:
Hey brother,
I don’t know if this will reach you…
Just wanted to say we’re okay. Don’t worry.
I got online for a moment—I thought I should write quickly.
There are a lot of sounds… It’s all a mess here. But we’ve gotten used to it.
There’s just one thing that’s been bothering me…
The last time we spoke on video…
I don’t know why I didn’t look at you longer.
Just take care of yourself.
We’re like everyone else here… whatever happens, happens to all of us.
Faramarz didn’t continue.
He lowered the phone.
His eyes caught his reflection in the mirror.
He looked at it for a moment.
From the window, Ardalan said,
“You okay?”
Faramarz didn’t answer.
A few seconds passed.
Then, very quietly, he said:
“The last time we spoke on video…”
He stopped.
Ardalan stepped closer and placed a hand on his shoulder.
No one spoke.
A brief vibration.
Faramarz looked down.
He unlocked the screen.
Stared for a few seconds.
“Brother… just one thing—”
There was nothing else.
He noticed his brother’s status—two minutes ago.
Offline.
No one spoke.
Silence filled the room.
To be continued…
It was past midnight, and all the guests had left. Faramarz opened his laptop.
He pulled up his email. He stared at the screen for a few moments. New message.
Subject: I miss you, brother…
He began to type:
Dearest Daniel,
I wanted to write to you…
He paused. Ran his hand across his forehead. Deleted a few words.
Started again:
Do you remember how we used to fight over chocolates at home?
A pause.
I miss you…
I wish I could hear your voice…
Or even get a message from you…
His fingers hovered over the keyboard. A few moments passed.
I don’t know what to say…
He typed a few words. Deleted them.
I’ve been thinking about you a lot these days…
It’s not something I can explain…
It just feels like a part of me is still there with you…
A pause.
I don’t know what’s really happening there…
But not knowing…
is worse.
His fingers remained still.
Brother…
I just…
He stopped again.
Please… just take care of yourselves…
He ran his hands through his hair, then stared at the screen.
I miss you…
I miss your arms…
A pause.
I don’t know why…
but these days… more than ever…
His fingers stopped.
A few seconds passed.
A tear fell onto the keyboard.
Faramarz stared at the screen.
His hand hovered over the Send button.
His vision blurred.
“Faramarz.” It was Daniel’s voice. From behind. Arms around him.
Faramarz buried his face in his shoulder.
The image faded.
Faramarz took a slow breath.
He pressed Send.
Under his breath, he whispered:
“I know it won’t reach you… but I’m sending it anyway…”
The message remained on sending…
To be continued…
Faramarz pressed the phone tighter against his ear.
“No, Ardalan—that’s not what I’m saying.”
He began pacing again.
“I mean… we’re both here. Not there.”
He stopped by the window.
“For me—for you—for any of us sitting outside Iran to decide what people inside should go through—war, bombing, more loss—what right do we have?”
He bit the edge of his nail, then pulled his hand away.
“No… don’t twist it.”
A pause.
“I’m not saying people inside should want this or shouldn’t want that. I’m saying it’s not for us to decide.”
His voice grew rough.
“We can worry. We can grieve. We can pray. But deciding for them? From here?”
He let out a dry breath.
“That’s the part I can’t accept.”
A pause.
Then, softer:
“…Yeah. I hear you.”
He ran his hand through his hair.
“Let’s talk about it later, yeah? I’ve gotta go.”
He ended the call.
Faramarz turned back—and saw Arezou standing by the door.
“How long have you been there?”
Arezou smiled slightly.
“What’s gotten into you? I just saw you on the phone. From Iran?”
“No… Ardalan,” he sighed.
He took a breath.
“Arezou… I don’t even know what’s right anymore. Sometimes…”
Arezou gently cut in:
“Maybe it’s not about that.”
She stepped closer, pulled a chair, and sat beside him.
“Maybe it’s about knowing where we can actually do something… and where we can’t.”
Faramarz looked away.
“We’re… helpless,” he said quietly.
“We can’t stop anything. We can’t start anything either.”
Arezou shook her head.
“I’m not talking about war.”
A pause.
“I mean smaller things. Real things.”
She met his eyes.
“Helping someone. Doing something that actually reaches someone.”
Silence settled between them.
Faramarz nodded faintly.
“I get you.”
To be continued…
Faramarz stared at Arezou. She was biting her lip, her hands trembling.
“What’s the matter with you?” he asked.
Arezou looked up at him, her eyes wide.
“It’s… nothing. I just—”
Faramarz stepped closer.
“What are you talking about?”
Arezou clenched her phone in her fist, her mouth half open.
“A new bombing?”
She hesitated, then opened her hand and passed him the phone.
Faramarz took it.
His eyes moved across the screen.
He stopped.
Read it again.
“…Narges has been jailed since…”
He didn’t move.
His chest rose.
Arezou reached for his hand.
“Faramarz…”
He didn’t respond.
“Arez—”
The word broke.
He turned away, pushed the window open, and leaned out.
Cold air hit his face.
Behind him, Arezou said something—he couldn’t catch it.
A few moments passed.
Then he spoke, barely above a whisper:
“Now I understand why they didn’t tell us anything about her.”
To be continued...
Faramarz fidgeted with his phone.
“Look—I found it.”
He turned the screen toward her.
“She was… fifteen, maybe sixteen.”
Arezou leaned in.
“That long ago?”
“Yeah.”
She smiled.
“What’s with the pose?”
Faramarz let out a short laugh.
“I remember this…”
A brief pause.
“We were playing volleyball—all of us. She ended up on the winning side that day.”
He stopped.
“But—”
Arezou’s phone rang.
She answered quickly.
“Marjan… yeah, I’m here… no, we’re fine… what happened?”
A pause.
“Where?”
Another pause.
“…Tehran?”
Her expression changed.
“No… are they—”
She stopped.
“Okay… okay. Come here tonight, yeah? Don’t stay alone.”
She ended the call.
“Was it Marjan?”
Arezou nodded slowly.
“Poor Marjan…”
Her hand hovered near her mouth.
“What happened?”
“She just spoke to her uncle… their house is gone, Faramarz.”
A pause.
Faramarz ran a hand through his hair.
“They’re safe… right?”
“Yeah. They were out when it happened.”
Silence settled between them.
“That’s… strange,” Faramarz said.
Arezou looked at him.
“What?”
He hesitated.
“They lost the house… but they’re safe.”
A pause.
He ran a hand through his hair again.
“Uncle Reza… he doesn’t even know what’s going to happen to Narges.”
His voice lowered.
“Not even that.”
Arezou didn’t answer.
Another silence.
Then she stepped closer and wrapped her arms around him.
To be continued...
Faramarz caught sight of Daniel’s message preview. He tapped it open.
Hi Kiddie, you okay, buddy?
I just got connected.
I dunno if you heard but...
Narges’s verdict came out... 10 years...
Talked to uncle Reza this morning... he is...
Offline again.
No further messages from Daniel.
Faramarz stared at the screen.
Then the doorbell rang.
He slowly lifted his eyes from the phone.
Arezou hugged Marjan.
“I’m glad you came.”
Faramarz watched them quietly from the hallway.
Marjan looked exhausted.
After a moment, he stepped closer.
“I’m sorry, Marjan…”
He stopped himself.
“Where are they staying?”
Arezou glanced at him.
“Let her sit first, Faramarz.”
He nodded slightly.
“You’re right.”
Arezou turned back to Marjan.
“Tea or something cold?”
“Tea’s fine.”
A faint smile crossed her face.
She looked at Faramarz.
“They’ve been staying in a hotel these past few days…”
Faramarz’s phone rang.
He glanced at the screen.
“Yeah… come up.”
He ended the call and looked at Arezou and Marjan.
“Ardalan’s here,” he said quietly. “Said he was nearby.”
Ardalan looked around.
“Everything okay?”
“Want a drink?” Faramarz asked.
“Beer.”
Ardalan gave a faint smile and lit a cigarette.
“So you heard anything about Narges?”
Faramarz stared at him but did not reply.
Arezou spoke quietly.
“Ardalan… Marjan’s uncle’s house was completely demolished.”
“Seriously?”
Marjan leaned slightly closer.
“It is actually one of the many...”
Ardalan fell silent for a moment.
“I’m sorry, Marjan…”
He paused.
“What about Narges, Faramarz?”
Arezou gently replied:
“She’ll be taken soon, Ardalan.”
“Damn it…”
Ardalan stood up and tapped Faramarz’s shoulder.
“What can your uncle even do now?”
Marjan looked up quietly.
“Before the war, my uncle once said he couldn’t do much for his children…”
She paused and cleared her throat.
“He said at least he could leave this house behind for them...”
To be continued...
There were murmurs in the crowd before the storyteller began to speak. She introduced herself, and at first, laughter rose here and there through the packed salon.
Then her voice lowered.
“What is right? What is wrong?”
The stage was dim, and most of the audience sat in darkness.
Faramarz murmured under his breath:
“What does it mean to be tamed?”
He touched Arezou’s hand. She glanced at him, and he smiled back.
By the epilogue, barely anyone shifted in their seats.
Applause.
Some in the audience remained seated.
Others stared quietly ahead.
Faramarz took a deep breath.
Arezou tapped his shoulder.
“What’s on your mind?”
He shrugged.
“I wish...”
“Thinking about Narges?”
Faramarz nodded.
“And about us, here.”
Faramarz’s phone began vibrating in his pocket.
He glanced at the screen and answered quietly.
“Hey... you okay?”
A pause.
“Yeah... send it to me.”
He lowered the phone slowly.
Arezou looked at him.
“Everything okay?”
“That was Mahshid.”
Arezou tilted her head slightly.
“Mahshid?”
Faramarz nodded.
“She called me out of nowhere...”
A pause.
“She wants me to speak to Lucas.”
Arezou looked at him for a moment.
“I don’t understand... why?”
Faramarz looked away.
“She and Lucas are separating.”
The central table in the living room was adorned with cubes of cheese, a small bowl of olives, popcorn, dried plums, and an assortment of cocktails and soft drinks.
Faramarz stared at the news ticker crawling across the television screen and drummed his fingers on the back of his other hand.
Ardalan tapped him on the shoulder.
“Not joining us outside?”
Faramarz looked up.
“You know when Lucas is getting here?”
He glanced around the room.
“Mahshid's coming too, right?”
“That's the plan.”
Ardalan pulled a chair closer and sat down.
“Things aren't looking great between those two, huh?”
Faramarz remained silent for a moment.
“It doesn't seem that way.”
A pause.
“I sent him a message. He said he'd come by, and we'd talk then.”
Ardalan smirked.
“Old university friends catching up?”
Another smirk.
“Or preaching to save the marriage?”
Faramarz shook his head.
“Not a chance.”
The doorbell rang.
Lucas entered the house.
Ardalan shook his hand firmly, pulled him in, and hugged him.
Lucas took off his coat and looked around the room.
“Ardalan, is Mahshid already here?”
“Not yet, mate.”
Lucas greeted Faramarz.
Everyone else was in the backyard.
Ardalan watched Lucas for a moment.
“Whiskey like old times?”
“Not really, mate. Ain't young anymore.”
“Come on, man. You're not going to side with Faramarz today, are you?”
Ardalan winked.
“How're you holding up these days?” Faramarz asked.
Lucas touched his forehead, took off his glasses, cleaned them with a cloth, and put them back on.
“Not too bad.”
Faramarz patted him on the shoulder.
“Still working with the university?”
“That part's actually going well, but...”
“But?”
Lucas looked directly into Faramarz's eyes.
“I knew she'd call you, Faramarz.”
He paused.
“We were friends before I married Mahshid.”
Another pause.
“So yeah... I feel awful about that.”
Ardalan poured him a whiskey.
“You get worked up about everything.”
Marjan, Samaneh, and Arezou came inside and greeted Lucas.
Then the doorbell rang again.
Mahshid entered the house.
She looked around the room and greeted everyone.
Silence.
Only the low murmur of the television remained.
Lucas lowered his eyes.
For a moment, he stood up as if to say something.
Instead, he sat back down.
Nobody spoke.
Faramarz looked from Lucas to Mahshid and shook his head.
Ardalan broke the silence.
“Alright,” he said. “Before this gathering becomes any gloomier...”
A few smiles appeared around the room.
Even Mahshid managed a faint one.
Ardalan put his arm around Samaneh.
“There’s actually a reason we dragged all of you here tonight.”
Samaneh rolled her eyes.
“Oh, please, Ardalan.”
“Fine,” Ardalan said. “You tell them.”
Samaneh looked around the room.
A nervous smile crossed her face.
“We're having a baby.”
For a second, nobody reacted.
Then Arezou gasped.
Marjan's face lit up.
Faramarz stood up immediately.
“Seriously?”
Samaneh nodded.
This time, everyone was smiling.
Even Lucas.
Even Mahshid.
To be continued…
Faramarz half-watched the TV.
The flickering news kept pulling him back.
Meanwhile, he fidgeted with his phone.
Arezou stood in front of the hallway mirror by the front door, putting on makeup and combing her hair.
She flipped her hair over her shoulder and turned to Faramarz.
“Are you sure you're not joining afterward?”
“No, enjoy your time with Marjan.”
His eyes stayed on the screen a second too long.
“Are you both coming back for dinner?”
Arezou smiled.
“Let's see — we may just grab something, but we'll let you know.”
“Okay.”
Arezou left the house.
Faramarz changed the TV channel, raised the volume, and listened more intently, waiting for the news.
“As we know, the truce is not stable, and both sides should exercise caution…”
His phone rang, and he answered a video call from Daniel.
“Hey, Kiddie. I've missed your face.”
Daniel's face was pixelated and blurry.
“Daniel…”
Faramarz cleared his throat, touching his forehead.
“How's everything going?”
The screen froze, and the call disconnected.
Faramarz called him back at once.
“Kiddie, my VPN is not working very well…”
He smiled.
“But good enough to see you, at least.”
“How's everyone, Daniel? Mother? How's Narges doing? Have you visited her?”
“Even Uncle Reza could not visit her. He was not permitted.”
Faramarz's eyebrows furrowed.
“What do you mean, he could not? He can still make an inquiry, right?”
Daniel's voice decayed, and the connection made his words unclear.
His phone rang again.
Faramarz immediately answered.
“How is Uncle Reza?”
Daniel turned off his screen.
“Kiddie, the connection is not stable. Let's try voice only.”
“How's Uncle Reza doing, Daniel?”
“He was always asking about you…” “He wanted…”
Faramarz raised the phone and leaned it closer to his mouth.
“What do you mean, was, Daniel?”
He felt the tightening in his neck, and he could not move.
“Kiddie?”
The voice came from the phone.
Faramarz fumbled to pick up the phone again.
He tried to pull himself together.
“Does Narges know?”
Then he murmured to himself, as if he were not on the call.
“Now…”
“We wanted…”
Daniel's voice did not linger too long.
The call reconnected.
“Kiddie, you there?”
“I'm listening…”
Faramarz swallowed.
“We wanted to reach out to her, but—”
“Daniel?”
He heard nothing, checked his phone, and saw Daniel was last online a minute ago.
Faramarz walked into the hallway and stood right in front of the mirror.
He stared at himself; it was as though he had become ten years older in a second.
He remembered how, unlike the other kids, he had never liked chocolate — and how Uncle Reza always set aside roasted almonds just for him.
In the mirror, a tear rolled down his face.
He traced the droplet with one finger on the cold glass, then pressed both hands to the mirror and wept.
His phone rang.
He rushed back toward the room.
It was Ardalan.
Faramarz was reluctant, but he picked it up.
“I guess you heard it? Truce, it is, right?”
Ardalan's voice came from the line.
A pause.
“Is this what you were looking for?”
Faramarz cleared his throat and replied hoarsely.
“I was never—”
He paused, drew a deep breath.
“I've never been looking for anything in all this. I wanted nothing but peace, that's it.”
Ardalan pushed straight past it.
“You and your 'I'm not for this, I'm not for that'—for God's sake, stop it for once, Faramarz.”
“Ardalan,” Faramarz said hurriedly. “Ardalan, I'm sorry — I've got a migraine coming on. I'll call you later, all right?”
“Oh, sure, man. Rest up, catch up with you later,” Ardalan replied.
Faramarz walked toward the bookshelf, took one of the books, flipped through the pages, and pulled out a photo.
It was Uncle Reza, Daniel, Narges, and himself as a kid.
In the photo, the boy clutched a light-brown paper bag full of roasted almonds.
He touched Uncle Reza's face, brought the photo up to his lips, and kissed it.
He was about to slip the photo back into the book when his eyes caught Narges's innocent face.
His gaze lingered there.
He let out a slow breath and put the photo back.
His eyes had welled, and the image blurred.
To be continued…
اتاق نیمهتاریک بود و تنها نور مهتاب به درون آن میتابید. کریستال نمکی که روی یکی از قفسههای کتابخانه در گوشهٔ اتاق بود، در نور مهتاب مثل ماه میدرخشید. کنار آن، یک کرهٔ کوچک جغرافیا قرار داشت.
آرام به سمت گوشهٔ اتاق رفت و کرهٔ جغرافیا را از روی قفسه برداشت. مدتها بود سراغش نرفته بود و لایهای نازک از خاک روی آن نشسته بود.
کره را چرخاند و نگاهش روی خاورمیانه ایستاد.
با شنیدن صدای پا سر برگرداند. آرزو کنار چارچوب در ایستاده بود و دست راستش را به دیوار تکیه داده بود.
«فرامرز… خوبی؟ میزونی؟»
«میزون؟ خیلی داغونم، آرزو. دیگه نمیدونم چی درسته، چی غلط.»
«بچهها رسیدن. نمیخوای بیای؟»
فرامرز خستگی را در چینهای پیشانیاش حس میکرد. عرق سردی روی پوستش نشسته بود. کرهٔ جغرافیا را در دست گرفت و آرام به سمت در رفت. دست آرزو را گرفت.
با نوک انگشت، لایهٔ نازک خاک را از روی نقشهٔ ایران کنار زد و رو به آرزو گفت:
«میبینی؟ انگار هرچی دورتر میشی، تب دیدار یار بیشتر میشه…»
بغض گلویش را میفشرد. آب دهانش را فرو داد و ادامه داد:
«یادت میاد وقتی هنوز نیومده بودی اینجا؟ یه سرماخوردگی سادهٔ تو برای من مثل یه مریضی سخت بود… وطن هم مثل معشوقه است؛ وقتی میبینی میسوزه، نفس آدم بند میاد.»
«قربونت بشم، فرامرزِ من.»
آرزو با انگشتانش چین پیشانی او را صاف کرد و او را در آغوش کشید.
«میخوای یه آبی به صورت بزنی و بیای پیش بچهها؟ هم اردلان و سمانه اومدن، هم شقایق و رضا. مهشید هم تو راهه، تا یه ساعت دیگه میرسه.»
«باشه. تو برو پیش بچهها. من پنج دقیقهٔ دیگه میام.»
ادامه دارد…
شعلههای آتش کوچکی که در وسط حیاط زبانه میکشید، گرمای ملایمی به شب داده بود. نور نارنجی آن روی صورتها میرقصید. فرامرز با یک دست هیزمها را جابهجا میکرد و تنهٔ درختی را که میان آتش گذاشته بود مرتب میکرد و با دست دیگر صفحهٔ تلفن همراهش را بالا و پایین میبرد.
اردلان، با بطری آبجو در دست، از آن سوی حیاط به سمتش آمد. دستی در موهایش کشید و گفت:
«خبر جدیدی اومده؟»
فرامرز لبش را جمع کرد.
«نه… همونه. فقط بدتر شده. اینکه نمیدونی چی قراره بشه، بیشتر آدمو اذیت میکنه.»
اردلان پوزخندی زد.
«معلومه چی میشه، رفیق. همهچی داره میره به سمتی که مردم میخواستن. تو نگران چیای؟»
فرامرز چوب را از دستش رها کرد و رو به او گفت:
«شوخی میکنی، اردلان؟ واقعاً فکر میکنی این همون چیزیه که میخواستیم؟»
مهشید که کنارشان ایستاده بود و بشقابی از زیتون و پنیر و توتفرنگی و کمی آجیل در دست داشت، قبل از اینکه فرامرز ادامه بدهد، گفت:
«نمیدونم… ولی شاید اگه همهچی از اول ساخته بشه، بهتر باشه. حداقل میفهمیم چی میخوایم.»
سمانه نوشیدنیاش را روی میز گذاشت و سریع رو به او کرد:
«چطور میتونی اینو بگی، مهشید؟ مردم اونجان… زیر بمبارون. واقعاً میتونی اینقدر راحت حرف بزنی؟»
مهشید موهایش را کنار زد.
«من با چند نفر تو ایران حرف زدم… خیلیهاشون اصلاً ناراحت نبودن. حتی خوشحال و امیدوار بودن.»
سمانه با صدایی که کمی بالا رفته بود گفت:
«مرکز آیویاف رو زدن… آدمهایی که امید داشتن بچهدار بشن. مدرسه تو میناب رو زدن… اینا رو نشنیدی؟»
مهشید نفس عمیقی کشید.
«از کجا معلوم همهاش واقعیه؟ شاید همهاش اون چیزی نیست که نشون میدن…»
سمانه با چهرهای برافروخته گفت:
«تو غیر از جاهایی که خودت قبول داری، جای دیگهای هم میخونی، مهشید؟»
آرزو که مشغول صحبت با رضا بود، سرش را برگرداند و گفت:
«مهشید… اصلاً این آدمهایی که باهاشون حرف زدی، چند نفر بودن؟»
رضا که تا آن لحظه ساکت بود، ناگهان به صفحهٔ گوشیاش خیره شد.
«یه لحظه…»
چند بار صفحه را بالا و پایین کرد. دوباره امتحان کرد. ابروهایش در هم رفت.
«نه…»
کسی چیزی نگفت.
رضا آرامتر گفت:
«همینم قطع شد…»
سکوتی کوتاه بینشان افتاد. صدای ریز سوختن چوبها در آتش بلندتر از قبل به گوش میرسید.
رضا نفسش را آهسته بیرون داد:
«تا الان حداقل از همون داخلیش میشد یه خبری گرفت… الان اونم نیست.»
فرامرز به آتش خیره شد. شعلهها آرام بالا میرفتند و فرو مینشستند.
احساس کرد چیزی درونش خالی شده—انگار همان رشتهٔ نازکی که هنوز او را به آنطرف وصل نگه داشته بود، ناگهان پاره شده باشد.
هیچکس چیزی نمیگفت.
ناگهان صدای زنگ تلفن آرزو در فضا پیچید.
آرزو کمی مکث کرد، بعد گوشی را برداشت.
«الو…»
چند لحظه گوش داد.
«جدی؟»
مکثی کوتاه.
لبخند خیلی کمرنگی روی لبش نشست.
گوشی را از گوشش فاصله داد و رو به جمع گفت:
«مرجان… داره میاد.»
سکوت هنوز کاملاً نشکسته بود.
آرزو آرامتر ادامه داد:
«قرار بود امشب بره… ولی پروازشو عوض کرده. میخواد چهارشنبهسوری پیشمون باشه.»
شعلههای آتش کمی بالاتر رفتند.
فرامرز هنوز به آتش خیره بود.
انگار نفس کشیدن کمی راحتتر شده بود.
ادامه دارد…
فرامرز کمی آب روی زغالهای نیمهسوخته ریخت. صدای خفیف بخار بلند شد و دود آرامتر شد.
با صدای در، سرش را برگرداند.
اردلان گفت: «نمیای تو؟ ولش کن بابا… خودش خاموش میشه.»
فرامرز چند لحظه دیگر به آتش نگاه کرد، از فکرش بیرون آمد و بعد همراه او وارد خانه شد. درِ رو به حیاط را بست.
فضای داخل گرمتر بود، اما سکوت هنوز همراهشان بود.
رضا، که هنوز گوشی در دستش بود، ناگهان گفت:
«وایسا…»
چند لحظه به صفحه خیره ماند.
«میگن ممکنه نیروگاهها رو بزنن…»
سکوت کوتاهی برقرار شد.
مهشید گفت:
«خب… بالاخره اینا زیرساختن دیگه. شاید مجبور باشن. بعدش میشه بهترشو ساخت.»
سمانه فوراً رو به او کرد:
«چی میگی مهشید؟ برق قطع شه… بعدش آب… مردم برگردن به چی دقیقاً؟»
مکثی کرد، انگار دنبال کلمه میگشت:
«ما هنوز سر بدیهیترین حقها داشتیم میجنگیدیم…»
مهشید شانه بالا انداخت:
«بالاخره یه دوره سختی داره… ولی بعدش—»
سمانه حرفش را قطع کرد:
«بعدش چی؟ همهچی که با “بعدش” درست نمیشه.»
رضا آرامتر گفت:
«نه حالا اینجوری هم نیست… سخت میشه، ولی نه اینکه همه چی کامل از بین بره… مگه اینکه همه چیو باهم بزنن…»
آرزو خیلی آرام گفت:
«بدبخت شدیم… هنوز گیجیم، نمیفهمیم چی میشه.»
اردلان چیزی نگفت. به سمت پنجره رفت، سیگاری روشن کرد و آن را کمی بیرون نگه داشت تا دود وارد اتاق نشود.
سکوت سنگینی به اتاق برگشت.
مرجان روی مبل نشسته بود. آرنجهایش روی زانوهایش و دستهایش در هم قفل شده بود. نگاهش جایی دورتر مانده بود.
چند لحظه گذشت.
بعد، بدون اینکه به کسی نگاه کند، آرام گفت:
«یه جمله هست… این روزا هی تو ذهنم میاد…»
مکث کرد.
«زندگی بال و پری دارد با وسعت مرگ…»
هیچکس چیزی نگفت.
سمانه آهسته گفت:
«سهرابه…»
مرجان سرش را کمی تکان داد.
«آره… ولی…»
کلماتش نیمهکاره ماند.
چند ثانیه گذشت.
مرجان نفس عمیقی کشید و آرامتر ادامه داد:
«یه چیز دیگه هم هست…»
نگاهش برای لحظهای پایین افتاد.
«After great pain, a formal feeling comes—»
سکوت سنگینی اتاق را پر کرد.
مرجان لبخند محوی زد، اما صدایش میلرزید:
«انگار آدم یهجایی میرسه که… نه درد میکنه، نه خوب میشه… فقط… هست.»
اشکی آرام از گوشهٔ چشمش پایین آمد.
آرزو جلو رفت و او را در آغوش گرفت.
فرامرز با انگشت روی پایش ضرب گرفت. گلویش را صاف کرد و به مرجان نگاه کرد.
برای لحظهای حس کرد چیزی که خودش نتوانسته بود بگوید، حالا روبهروش نشسته است.
چند ثانیه گذشت.
فرامرز آرام گفت:
«عجیبه…»
نگاهش از مرجان به سمت پنجره رفت، جایی که اردلان ایستاده بود.
«چند ساعت پیش داشتم به یه کرهٔ جغرافیا نگاه میکردم…»
مکث کرد..
«نمیدونم چرا… ولی انگار وقتی از دور نگاه میکنی… همهچی یهجور دیگه دیده میشه.»
کسی چیزی نگفت.
فقط صدای نفسها و سکوت، اتاق را پر کرده بود.
ادامه دارد…
با الهام از اشعار سهراب سپهری و امیلی دیکنسون
صدای زنگ تلفن مهشید سکوت جمع را شکست.
به سوئدی جواب داد. کوتاه، آرام. چند بار فقط سر تکان داد.
تماس که تمام شد، کیفش را برداشت و از جا بلند شد.
«بچهها ببخشید… باید برم. لوکاس کلید نداره.»
آرزو هم بلند شد و گفت:
«میخوای بگی بیاد اینجا؟ فرامرز بره دنبالش؟»
مهشید لبخند محوی زد.
«نه عزیزم… لازم نیست.»
چند لحظه ایستاد، انگار چیزی میخواست بگوید، اما نگفت.
«من دیگه برم.»
در بسته شد.
سکوت دوباره برگشت.
چند ثانیه گذشت.
فرامرز آرام گفت:
«انگار داداشم وصل شده.»
رضا سرش را بلند کرد:
«جدی؟ مگه میشه؟»
فرامرز شانهای بالا انداخت.
«نمیدونم… یه لحظه. همین…»
گوشیاش را نگاه کرد.
«یه پیام داده.»
کمی مکث کرد. بعد شروع کرد به خواندن:
سلام داداش،
نمیدونم این پیام بهت میرسه یا نه…
فقط خواستم بگم ما خوبیم، نگران نباش.
یه لحظه وصل شد، گفتم سریع بنویسم.
صداها زیاده… اینجا اوضاع خرابه… ولی دیگه عادت کردیم.
داداش… فقط یه چیز اذیتم میکنه…
آخرین باری که تصویری حرف زدیم…
نمیدونم چرا بیشتر نگات نکردم.
تو فقط حواست به خودت باشه.
ما هم مثل بقیهایم… هرچی بشه، واسه همهست.
فرامرز دیگر ادامه نداد.
نگاهش را از روی گوشی برداشت.
چشمش به تصویر خودش در آینه افتاد.
چند لحظه فقط نگاه کرد.
اردلان از کنار پنجره گفت:
«خوبی؟»
فرامرز جواب نداد.
چند ثانیه گذشت.
بعد خیلی آرام گفت:
«آخرین باری که تصویری حرف زدیم…»
مکث کرد.
دیگر چیزی نگفت.
اردلان نزدیکتر آمد.
دستش را روی شانهٔ او گذاشت.
هیچکس چیزی نگفت.
صدای لرزش گوشی آمد.
فرامرز نگاهش را پایین انداخت.
صفحه را روشن کرد.
چند لحظه فقط نگاه کرد.
«داداش فقط یه چیزی—»
دیگر چیزی نبود.
آخرین بازدید: دو دقیقه پیش.
کسی چیزی نگفت.
سکوت سنگینی اتاق را پر کرده بود.
ادامه دارد…
نیمهشب بود و همه مهمانها رفته بودند.
فرامرز لپتاپش را باز کرد.
ایمیلش را بالا آورد.
چند لحظه به صفحه خیره ماند.
ایمیل جدید.
موضوع: دلتنگتم داداش…
شروع کرد به نوشتن:
سلام داداش دانیال،
میخواستم برات بنویسم…
مکث کرد.
دستش را روی پیشانیاش کشید.
چند کلمه را پاک کرد.
دوباره شروع کرد:
داداش… یادته سر شکلاتها تو خونه دعوا میکردیم؟
مکث.
خیلی دلم برات تنگ شده…
کاش میشد صداتو بشنوم…
یا حتی یه پیام ازت بگیرم…
انگشتهایش روی صفحهکلید ماند.
چند لحظه گذشت.
داداش… نمیدونم چی بگم…
چند کلمه نوشت. پاک کرد.
این روزا خیلی بهت فکر میکنم…
الکی هم نیست…
همش یهجوری حسم پیش توئه…
مکث.
نمیدونم اونجا دقیقاً چی میگذره…
ولی همین که نمیدونم…
بدتره.
انگشتهایش روی صفحهکلید ماند.
داداش… قربونت بشم…
میخواستم بگم…
مکث.
داداش… فقط مراقب خودتون باشین…
تروخدا…
دستش را لای موهایش برد.
چند لحظه به صفحه نگاه کرد.
دوباره شروع کرد:
داداش… خیلی دلتنگتم…
دلتنگ آغوشت…
مکث.
نمیدونم چرا…
این روزا بیشتر از همیشه…
انگشتهایش روی صفحهکلید ماند.
چند ثانیه گذشت.
قطرهای روی صفحهکلید افتاد.
فرامرز به صفحه نگاه کرد.
چند لحظه فقط خیره ماند.
دستش روی دکمهٔ «ارسال» مانده بود.
نگاهش آرام تار شد.
«فری جونم…»
صدای دانیال بود.
از پشت سر آمده بود.
آرام در آغوشش گرفته بود.
فرامرز صورتش را در شانهٔ او پنهان کرده بود.
تصویر محو شد.
فرامرز نفس آرامی کشید.
دکمهٔ ارسال را زد.
زیر لب گفت:
«میدونم بهت نمیرسه… ولی بازم میفرستم…»
پیام در حالت «ارسال…» ماند.
ادامه دارد…
فرامرز گوشی را محکمتر به گوشش چسباند.
«نه اردلان… منظورم این نیست.»
برای لحظاتی از جایش بلند شد و شروع به قدمزدن کرد.
«دارم میگم ما هر دومون اینجاییم... نه اونجا.»
کنار پنجره ایستاد.
«من، تو، هرکسی که بیرون نشسته… چه حقی داریم برای آدمهایی که اونجان تصمیم بگیریم چی رو باید تحمل کنن؟ جنگ، بمبارون، از دست دادن خونه و زندگی…»
لبهٔ ناخنش را به دندان گرفت، بعد دستش را پایین آورد.
«نه… تو میدونی من چی میگم… بابا، حرفمو نپیچون.»
مکث.
«نمیگم مردم داخل باید اینو بخوان یا اونو… دارم میگم اصلاً تصمیم گرفتنش با من و تو نیست.»
صدایش گرفته شده بود.
«میتونیم نگران باشیم… میتونیم غصه بخوریم… دعا کنیم… ولی اینکه براشون تصمیم بگیریم؟ از اینجا؟»
نفس کوتاهی کشید.
«من با اونش مشکل دارم…»
مکث.
بعد آرامتر ادامه داد:
«…باشه. میفهمم چی میگی.»
دستش را از لابهلای موهایش رد کرد.
«باشه… بذار یه وقت دیگه مفصل حرف بزنیم. الان باید برم.»
تماس را قطع کرد.
فرامرز سرش را برگرداند و آرزو را دید که کنار آستانهٔ در اتاق ایستاده بود.
«از کی اونجایی؟»
آرزو لبخند محوی زد.
«چی شده؟ فقط دیدم داشتی تلفنی حرف میزدی. از ایران بود؟»
«نه… اردلان بود.»
آهی کشید و چند لحظه ساکت ماند.
«آرزو… بعضی وقتا واقعاً نمیدونم چی درسته… یعنی…»
آرزو آرام حرفش را قطع کرد:
«شاید اصلاً بحث درست و غلط نباشه.»
جلوتر آمد، صندلی را کشید و کنارش نشست.
«نمیدونم… شاید بیشتر اینه که بفهمیم کجا میتونیم کاری بکنیم… و کجا نه.»
فرامرز نگاهش را از او گرفت و آرام گفت:
«ما که کاری از دستمون برنمیاد…»
نفس عمیقی کشید و ادامه داد:
«نه میتونیم جلو چیزی رو بگیریم… نه میتونیم چیزی رو شروع کنیم…»
آرزو سرش را تکان داد.
«من اصلاً دربارهٔ جنگ حرف نمیزنم.»
مکثی کوتاه.
«من از چیزای کوچیک حرف میزنم... چیزایی که بتونه دست یکی رو بگیره.»
نگاهش را به چشمهای او دوخت.
«اینکه بتونی به یکی کمک کنی… کاری کنی که واقعاً به یه نفر برسه.»
دوباره سکوتی بینشان نشست.
فرامرز خیلی آرام سر تکان داد.
«میفهمم چی میگی…»
ادامه دارد…
فرامرز به آرزو خیره شده بود. آرزو لبش را میجوید و دستهایش کمی میلرزید.
«چی شده، آرزو؟»
آرزو سرش را بالا آورد. چشمهایش باز مانده بود، گویی هنوز او را نمیدید.
«هیچی… فقط…»
حرفش را نیمهکاره رها کرد.
فرامرز یک قدم جلوتر آمد.
«چی شده؟»
آرزو گوشی را در دستش فشرده بود. دهانش نیمهباز مانده بود.
«خبر بمبارون جدیده؟»
چند لحظه مکث کرد.
بعد دستش را باز کرد و گوشی را به او داد.
فرامرز گوشی را گرفت.
نگاهش روی صفحه حرکت کرد.
مکث کرد.
دوباره خواند.
«…نرگس رو گرفتن…»
بیحرکت مانده بود.
سینهاش بالا آمد.
آرزو دستش را گرفت.
«فرامرز…»
جوابی نداد.
«آرز—»
کلمه در گلویش گیر کرده بود.
رویش را برگرداند و پنجره را باز کرد و کمی خم شد بیرون.
هوای سرد به صورتش خورد.
پشت سرش، آرزو چیزی گفت—اما دیگر نمیشنید.
چند لحظه گذشت.
بعد، خیلی آرام گفت:
«الان میفهمم چرا چیزی ازش نگفته بودن…»
ادامه دارد…
فرامرز با گوشیاش ور میرفت.
«نگاه کن… پیداش کردم.»
صفحه را به سمت آرزو گرفت.
«اینجا… پونزده، شانزده سالشه شاید.»
آرزو خم شد جلوتر.
«اینقدر قدیمیه؟»
«آره.»
لبخند زد.
«این ژستش چیه؟»
فرامرز خندهی محوی کرد.
«یادمه اینو…»
مکثی کوتاه.
«اینجا همه با هم والیبال بازی میکردیم. آخرش هم تیم اون برد.»
ساکت شد.
«ولی—»
صدای زنگ گوشی آرزو بلند شد.
سریع جواب داد.
«مرجان… آره، منم… نه، ما خوبیم… چی شده؟»
مکث.
«کجا؟»
مکثی دیگر.
«…تهران؟»
حالت صورتش عوض شد.
«نه… خودشون—»
حرفش را نیمهکاره رها کرد.
«باشه… باشه. امشب بیا اینجا، تنها نمون.»
تماس را قطع کرد.
فرامرز پرسید:
«مرجان بود؟»
آرزو آهسته سر تکان داد.
«بیچاره مرجان…»
دستش نزدیک دهانش مانده بود.
«چی شده؟»
«با عموش حرف زده… خونهشون کامل از بین رفته…»
مکث.
فرامرز دستش را از میان موهایش رد کرد.
«خودشون سالمان… نه؟»
«آره. موقع بمبارون خونه نبودن.»
سکوتی بینشان نشست.
فرامرز آهسته گفت:
«عجیبه…»
آرزو نگاهش کرد.
«چی؟»
کمی مکث کرد.
«خونه رو از دست دادن… ولی خودشون سالمان.»
مکث.
دوباره دستش را از میان موهایش رد کرد.
«عمو رضا… حتی نمیدونه قراره چی سر نرگس بیاد.»
صدایش پایینتر آمد.
«حتی نمیدونه اصلاً زندهست یا نه…»
آرزو چیزی نگفت.
سکوتی دیگر.
بعد قدمی جلو آمد و او را در آغوش گرفت.
ادامه دارد…
فرامرز چشمش به پیام دانیال روی صفحهٔ موبایلش افتاد. پیام را باز کرد:
سلام داداش، خوبی؟
یدفعه شانسی وصل شدم، گفتم بهت پیام بدم.
ببین، نمیدونم خبر داری یا نه...
ولی حکم نرگس اومد... ده سال حبس بریدن...
امروز صبح زنگ زدم به عمو رضا... یعنی فرامرز...
دانیال آفلاین شد.
فرامرز چند بار صفحه را بالا و پایین کرد، اما دیگر پیامی از دانیال نیامد.
چشمش روی صفحه مانده بود.
با صدای زنگ در، آرام چشمانش را از گوشی برداشت.
آرزو مرجان را در آغوش گرفت.
«چقدر خوب کردی اومدی.»
فرامرز ساکت از هال نگاهشان میکرد.
مرجان خسته به نظر میرسید.
بعد از چند لحظه، فرامرز نزدیکتر آمد.
«خیلی ناراحت شدم شنیدم، مرجان...»
مکث کرد.
«الان کجا میمونن؟»
آرزو نگاهی به او انداخت.
«بذار برسه طفلک.»
فرامرز سری تکان داد.
«درست میگی... ببخش مرجان. بفرما بشین.»
بعد آرزو رو به مرجان کرد.
«چایی یا چیزی خنک؟»
لبخند محوی روی صورت مرجان نشست.
«همون چایی خوبه... مرسی آرزو جون.»
بعد رو به فرامرز کرد.
«این چند روز تو یه هتل موندن...»
تلفن همراه فرامرز به صدا درآمد.
گوشی را برداشت.
«آره بابا... پاشو بیا، خوبه بیای.»
تماس را که قطع کرد، رو به آرزو و مرجان گفت:
«اردلانه... همین دور و برا بود، گفتم بیاد پیشمون.»
اردلان نگاهی به بقیه انداخت.
«چیزی شده؟»
فرامرز گفت:
«چیزی میخوری برات بیارم؟»
«اگه آبجو داری، چرا که نه.»
اردلان لبخند کوتاهی زد.
«راستی از نرگس خبری نشد؟ از عمو اینا چیزی میدونی؟»
فرامرز فقط نگاهش کرد، بیآنکه چیزی بگوید.
آرزو با مکث گفت:
«اردلان... خونهٔ عموی مرجان کامل از بین رفته...»
اردلان با تعجب نگاهش کرد.
«واقعاً؟»
مرجان کمی جلوتر آمد.
«البته فقط یکی از اون همه خونه تو اون شهر...»
اردلان برای لحظهای ساکت ماند.
بعد دوباره رو به فرامرز کرد.
«تو چرا هیچی نمیگی، فرامرز؟ از نرگس خبر دارین؟»
آرزو آرام گفت:
«چند روز دیگه حبسش شروع میشه...»
اردلان برای لحظهای از جایش بلند شد.
«لعنت بهشون...»
بعد دستش را روی شانهٔ فرامرز گذاشت.
«اصلاً عموت الان چیکار میتونه بکنه؟»
مرجان آرام صورتش را بالا آورد، انگار به جایی دور خیره شده باشد.
«قبل از جنگ، یه بار عموم میگفت نتونستم کار زیادی برای بچههام بکنم...»
لحظهای سکوت کرد.
«ولی حداقل فکر میکرد این خونه براشون میمونه...»
ادامه دارد…
پیش از آنکه قصهگو شروع به صحبت کند، همهمهای آرام در سالن پیچیده بود. سالن پر بود و صدای خنده هر از گاهی از گوشه و کنار به گوش میرسید.
بعد از دقایقی، صدای قصهگو آرامتر شد.
«درست چیه؟ غلط چیه؟»
نور صحنه کم بود و بیشتر تماشاگرها در تاریکی نشسته بودند.
فرامرز زیر لب گفت:
«اهلی شدن یعنی چی؟»
دست آرزو را لمس کرد. آرزو نگاهی به او انداخت و لبخند کوتاهی زد. فرامرز هم با لبخند کمرنگی پاسخش را داد.
تا پایان داستان، تقریباً کسی در جایش تکان نمیخورد.
بعد از تمام شدن برنامه، صدای تشویق سالن را پر کرد.
بعضیها هنوز روی صندلیهایشان مانده بودند.
بعضی دیگر ساکت روبهرو را نگاه میکردند.
فرامرز نفس عمیقی کشید.
آرزو آرام به شانهاش زد.
«تو فکری؟»
فرامرز شانه بالا انداخت.
«داشتم فکر میکردم... کاش...»
آرزو کمی مکث کرد.
«به نرگس فکر میکنی؟»
فرامرز سر تکان داد.
«و البته به خودمون... به اینجا.»
موبایل فرامرز در جیبش شروع به لرزیدن کرد.
نگاهی به صفحه انداخت و آرام جواب داد:
«الو... خوبی؟»
مکث.
«آره... بفرستش برای من.»
گوشی را آرام پایین آورد.
آرزو نگاهش کرد.
«چیزی شده؟»
«مهشید بود.»
آرزو کمی ابروهایش را در هم کشید.
«مهشید؟»
فرامرز سر تکان داد.
«والا یهو بهم زنگ زد...»
مکثی کوتاه.
«میخواست با لوکاس صحبت کنم.»
آرزو چند لحظه نگاهش کرد.
«نمیفهمم... چرا؟»
فرامرز نگاهش را از او گرفت.
«مهشید و لوکاس دارن جدا میشن...»
میز وسط پذیرایی با تکههای پنیر، کاسه کوچکی از زیتون، تخمه آفتابگردان، آلو خشک و چند نوع نوشیدنی تزئین شده بود.
فرامرز به زیرنویس اخبارِ تلویزیون خیره شده بود و با انگشتانش روی پشت دست دیگرش ضرب گرفته بود.
اردلان به شانهاش زد.
«نمیای بیرون پیش بقیه؟»
فرامرز سرش را بلند کرد.
«میدونی لوکاس کی میرسه؟»
نگاهی به اطراف انداخت.
«مهشید هم میاد دیگه، نه؟»
«قرار که اینه.»
اردلان صندلیای جلو کشید و کنار فرامرز نشست.
«اوضاع این دوتا خیلی تعریفی نداره، نه؟»
فرامرز چند لحظه سکوت کرد.
«به نظر اینجوری میاد.»
مکثی کوتاه.
«ببین، بهش پیام دادم. گفت میاد، اون موقع با هم حرف میزنیم.»
اردلان پوزخندی زد و با طعنه گفت:
«رفیقهای قدیمی دانشگاه میخوان گپ بزنن؟»
دوباره لبخند زد.
«یا میخوای ازدواجشونو نجات بدی؟»
فرامرز سرش را تکان داد.
«به هیچ وجه.»
زنگ در به صدا درآمد.
لوکاس وارد خانه شد.
اردلان با او دست داد و او را در آغوش گرفت.
لوکاس پالتویش را درآورد و نگاهی به اطراف انداخت.
«اردلان، مهشید اومده؟»
«هنوز نه، رفیق.»
لوکاس به فرامرز سلام کرد.
بقیه در حیاط بودند.
اردلان چند لحظه نگاهش کرد و رو به او گفت:
«ویسکی بزنیم مثل قدیما؟»
لوکاس خندید.
«نه بابا، دیگه جوون نیستم.»
اردلان به لوکاس چشمکی زد.
«بیخیال مرد! نکنه میخوای بری تو تیم فرامرز امروز؟»
فرامرز رو به لوکاس پرسید:
«این روزا چطوری سر میکنی؟»
لوکاس دستی به پیشانیاش کشید، عینکش را برداشت، با دستمال تمیزش کرد و دوباره به چشم زد.
«بد نیستم.»
فرامرز به شانهاش زد.
«هنوز با دانشگاه کار میکنی؟»
«اون بخشش خوب پیش میره، ولی...»
«ولی چی؟»
لوکاس مستقیم به چشمهای فرامرز نگاه کرد.
«میدونستم بهت زنگ میزنه.»
مکث کرد.
«من و مهشید قبل از ازدواج هم دوست بودیم.»
چند لحظه سکوت.
«برای همین... حس خوبی ندارم.»
اردلان برایش ویسکی ریخت.
«تو برای همه چی زیادی فکر میکنی.»
مرجان، سمانه و آرزو وارد خانه شدند و به لوکاس سلام کردند.
چند دقیقه بعد دوباره زنگ در به صدا درآمد.
مهشید وارد شد.
نگاهی به جمع انداخت و به همه سلام کرد.
سکوت.
فقط صدای آرام تلویزیون در پسزمینه شنیده میشد.
لوکاس نگاهش را پایین انداخت.
برای لحظهای از جایش بلند شد، انگار میخواست چیزی بگوید.
اما دوباره نشست.
هیچکس حرفی نزد.
فرامرز از لوکاس به مهشید نگاه کرد و سری تکان داد.
اردلان سکوت را شکست.
«خب... قبل از اینکه دوباره فضا غمگین بشه...»
چند لبخند کمرنگ روی صورتها نشست.
حتی مهشید هم لبخند کوتاهی زد.
اردلان دستش را دور شانه سمانه انداخت.
«راستش یه دلیل دیگه هم بود که ازتون خواستیم امشب بیاید اینجا.»
سمانه چشمهایش را گرد کرد.
«وای اردلان...»
«باشه، باشه. خودت بگو.»
سمانه نگاهی به اطراف انداخت.
لبخندی مضطرب روی صورتش نشست.
دستش را روی شکمش گذاشت.
«ما یه مسافر کوچولو داریم.»
برای چند ثانیه هیچکس واکنشی نشان نداد.
بعد آرزو با ناباوری نفسش را بیرون داد.
صورت مرجان از خوشحالی روشن شد.
فرامرز بلافاصله از جایش بلند شد.
«جدی میگی؟»
سمانه سر تکان داد.
این بار همه لبخند میزدند.
حتی لوکاس.
حتی مهشید.
ادامه دارد…
فرامرز نیمنگاهی به تلویزیون داشت.
زیرنویس اخبار مدام حواسش را دوباره به خود جلب میکرد.
همزمان، بیقرار با گوشیاش ور میرفت.
آرزو مقابل آینهی راهرو، کنار درِ ورودی، ایستاده بود؛ آرایش میکرد و موهایش را شانه میزد.
موهایش را روی شانهاش انداخت و رو به فرامرز گفت:
«مطمئنی بعداً نمیای؟»
«نه، خوش بگذره با مرجان.»
نگاهش یک لحظه بیش از حد روی صفحهی تلویزیون ماند.
«هر دوتون واسه شام برمیگردین؟»
آرزو لبخند زد.
«ببینیم... شاید هم یه چیزی بیرون بخوریم، ولی خبرت میکنیم.»
«باشه.»
آرزو از خانه بیرون رفت.
فرامرز کانال تلویزیون را عوض کرد، صدا را بلندتر کرد و با دقت بیشتری گوش سپرد؛ منتظر اخبار بود.
«همانطور که میدانیم، آتشبس هنوز پایدار نیست و هر دو طرف باید احتیاط کنند...»
گوشیاش زنگ خورد.
تماس تصویریِ دانیال بود.
«سلام، فری جونم. دلم برا دیدن قیافهات تنگ شده بود.»
تصویر دانیال شطرنجی و تار بود.
«دانیال...»
فرامرز گلویش را صاف کرد و دستی به پیشانیاش کشید.
«همه چی خوبه؟»
تصویر یخ زد و تماس قطع شد.
فرامرز بیدرنگ دوباره با او تماس گرفت.
«داداش، ویپیانم درست کار نمیکنه...»
لبخندی زد.
«ولی واسه دیدنت، همینم کافیه.»
«همه خوبن، داداش دانیال؟ مامان؟ نرگس چطوره؟ رفتین ملاقاتش؟»
«حتی عمو رضا هم نتونست بره ملاقاتش. اجازه ندادن.»
ابروهای فرامرز در هم رفت.
«یعنی چی نتونست؟ حداقل میتونه پیگیری کنه، نه؟»
صدای دانیال افتوخیز پیدا کرد و کیفیت بد ارتباط، حرفهایش را نامفهوم کرد.
چند لحظه بعد گوشی دوباره زنگ خورد.
فرامرز فوراً پاسخ داد.
«عمو رضا چطوره؟»
دانیال تصویرش را خاموش کرد.
«داداش، ارتباط درست نیست. بیا فقط صوتی حرف بزنیم.»
«دانیال، عمو رضا چطوره؟»
«همیشه سراغت رو میگرفت... اون میخواست...»
فرامرز گوشی را بالاتر آورد و به دهانش نزدیکتر کرد.
«دانیال... منظورت از "میگرفت" چیه؟»
احساس کرد عضلات گردنش سفت شدهاند و دیگر نمیتواند حرکت کند.
«داداش؟»
صدای دانیال از گوشی آمد.
فرامرز با دستهای لرزان دوباره گوشی را محکم در دست گرفت.
تلاش کرد خودش را جمعوجور کند.
«نرگس خبر داره؟»
بعد زیر لب، انگار نه انگار که هنوز در تماس است، زمزمه کرد:
«حالا...»
«ما میخواستیم...»
صدای دانیال زیاد دوام نیاورد.
تماس دوباره وصل شد.
«داداش، هستی؟»
«گوش میدم...»
فرامرز آب دهانش را قورت داد.
«میخواستیم بهش خبر بدیم، ولی—»
«دانیال؟»
جوابی نیامد.
گوشیاش را نگاه کرد.
آخرین حضور دانیال یک دقیقه پیش ثبت شده بود.
فرامرز به راهرو رفت و درست روبهروی آینه ایستاد.
به خودش خیره شد؛ انگار در یک لحظه ده سال پیرتر شده بود.
یادش آمد که، برخلاف بقیهی بچهها، هیچوقت شکلات دوست نداشت و عمو رضا همیشه برای او بادام برشته کنار میگذاشت.
در آینه، اشکی روی گونهاش لغزید.
با یک انگشت رد آن را روی شیشهی سرد دنبال کرد، سپس هر دو دستش را روی آینه گذاشت و گریست.
گوشیاش زنگ خورد.
با عجله به سمت اتاق برگشت.
اردلان بود.
دلش نمیخواست جواب بدهد، اما تماس را پذیرفت.
«فکر کنم خبرش رو شنیدی، نه؟ آتشبس شده، درسته؟»
صدای اردلان از آن سوی خط آمد.
چند لحظه سکوت برقرار شد.
«این همون چیزی بود که دنبالش بودی؟»
فرامرز گلویش را صاف کرد و با صدایی گرفته گفت:
«من هیچوقت...»
مکث کرد، نفس عمیقی کشید و ادامه داد:
«من هیچوقت دنبال هیچ چیزی توی این ماجرا نبودم. فقط صلح میخواستم، همین.»
اردلان بیاعتنا از حرفش گذشت.
«تو و این حرفهای همیشگیت که "من طرف این نیستم، طرف اون نیستم"... ترو خدا، فرامرز، یه بار هم که شده دست از این حرفها بردار.»
«اردلان...» فرامرز با عجله گفت. «ببخش، فکر کنم میگرنم داره شروع میشه. بعداً بهت زنگ میزنم، باشه؟»
«باشه رفیق. استراحت کن، بعداً با هم حرف میزنیم.»
فرامرز به سمت قفسهی کتاب رفت، یکی از کتابها را برداشت، صفحاتش را ورق زد و عکسی را از میان آن بیرون کشید.
عکس، عمو رضا، دانیال، نرگس و خودش را در کودکی نشان میداد.
در عکس، پسرک یک پاکت کاغذی قهوهای روشن، پر از بادام برشته، در دست داشت.
دستش را روی چهرهی عمو رضا کشید، عکس را به لبهایش رساند و آن را بوسید.
میخواست عکس را دوباره لای کتاب بگذارد که نگاهش به چهرهی معصوم نرگس افتاد.
چند لحظه همانجا ماند.
آهی آرام کشید و عکس را سر جایش گذاشت.
چشمانش از اشک پر شده بود و تصویر پیش رویش در هالهای از تاریکی و اشک محو شد.
ادامه دارد…
Comments will appear here once the site owner connects a free comment account.
Comments
Comments will appear here once the site owner connects a free comment account.